درسی از نهج البلاغه | سکوت الهام بخش وحدت

درسی از نهج البلاغه | سكوت الهام بخش وحدت

درسی از نهج البلاغه | سکوت الهام بخش وحدت

درسی از نهج البلاغة | خطبه ۵

در شرایطی قرار دارم که اگر سخن بگویم، میگویند بر حکومت حریص است؛ و اگر سکوت کنم، میگویند از مرگ ترسید. هرگز! من و ترس از مرگ؟! آن هم پس از آن همه جنگها و حادثه ها؟! به خدا سوگند، انس و علاقه ى فرزند ابوطالب به مرگ در راه خدا، از علاقه ى طفل به پستان مادر بیشتر است. اینکه سکوت را برگزیدم، بخاطر آن است که از علوم و حوادث پنهانی خبر دارم که اگر بازگویم، همچون ریسمانی در چاهی عمیق به لرزه خواهید افتاد.

نکته:
این خطبه را حضرت پس از رحلت پیامبر اکرم و در شرایطی که حق خلافت از ایشان غصب شده بود، ایراد فرمودند. گاه انسان بر سر دوراهی بگم یا نگم قرار میگیرد؛ و در هر دو صورت هم دیگران قضاوت درستی درباره تصمیم او نخواهند داشت. اینجا انسان فارغ از اینکه دیگران چگونه خواهند اندیشید، باید مصلحتهاى بزرگتری را رعایت کند و بر مبناى آن مصالح تصمیم به سکوت یا کلام بگیرد.
امیرالمؤمنین آبروى خود را فداى مصلحت امت اسلامی میکند و تصمیم به سکوت میگیرد. کاش مسؤولان ما هم کمی (فقط کمی) اهل اینگونه تصمیم گیریها بودند. کاش با خدا معامله میکردند. کاش از آبروى خود براى اسلام و نظام و انقلاب مایه میگذاشتند و سکوت میکردند. سکوتِ الهام بخشِ وحدت حتّىٰ!

بازنشر پست از پروفایل +سیدکمیل باقرزادهدرسی از نهج البلاغه | سكوت الهام بخش وحدت

Google+: نمایش پست در پلاس

مطالب مرتبط :

ارسال پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


× هفت = 7