آقای اوباما! آیا در سینه ات قلب داری؟

آقای اوباما! آیا در سینه ات قلب داری؟

نامه مدس گیلبرت، پزشک  نروژی که به صورت داوطلب و مجانی‌ مشغول خدمت به مردم غزّه است
شب گذشته وحشتناک بود. حمله زمینی به غزه منجر به به انبوهی از ماشین های حامل فلسطینی های معلول شده، تکه و پاره شده، خرده شده و در حال خون ریزی شد که همگی غیر نظامی و از همه گروه های سنی بودند.
قهرمانان در آمبولانس ها و در همه بیمارستان های غزه در شیفت های ۱۲ تا ۲۴ ساعته بدون توجه خستگی و ساعات کاری جانفرسا در حال کارند (با وجود عدم پرداخت هیچ حقوقی به آنها در چهارماه گذشته). آنها در تلاشند و اولویت آنها این است که آشوب حاصل از بدن های متلاشی شده و اعضای جدا شده آنها، جسم هایی که دیگر نفس نمی کشند، راه نمی روند، و دیگر خون ریزی ندارند را اداره کنند! دقت کنید فقط نه انسان های زنده در حال خونریزی! انسان ها؟!
انسان هایی که یک بار دیگر مانند یک حیوان با آنها رفتار شده است! آن هم توسط اخلاقی ترین ارتش جهان!!! (اشاره به ادعای پوچ رژیم غاصب) 
به زخمی های این نبرد ادای احترام می کنم، به اراده استوار آنها در میانه دردهای جانکاه و شوک. کارکنان و نیروهای داوطلب را تحسین می کنم. نزدیکی من به فلسطینی ها به من قدرت می دهد اگرچه بعضی وقت ها می خواهم فریاد بزنم و شخصی را در آغوش بگیرم و گریه کنم. مو و پوست یک کودک آغشته در خون را ببویم و در آغوش خود او برای همیشه حفاظت کنم. اما می دانم که فایده ندارد.
و دوباره صورت های پوشیده از خاکستر! نه! باز ده ها فرد زخمی و در حال خونریزی را آورده اند، در حالی که رودی از خون از زخمی های قبلی هنوز کف بیمارستان جاری است. هنوز باندهای خونین، اعضای بدن قطع شده را جمع نکرده ایم. با این که همواره مشغول تمیز کردن همه جا از خون و مو و لباس های زخمی ها بوده ایم تا دوباره آماده باشیم. بیش از صد مورد در ۲۴ ساعت گذشته به بیمارستان شفا آورده شدند. به اندازه ای که یک بیمارستان بزرگ کاملا مجهز را با مشکل مواجه کند اما اینجا ما تقریبا هیچ چیز نداریم: برق، آب، دارو، میز، مانیتور نداریم! تجهیزات قدیمی و زنگ زده است گویا از موزه های مربوط به بیمارستان های گذشته آورده شده اند.
در حالی که این جملات را می نویسم و در حالی که تنها بر تخت دراز کشیده ام، اشک هایم جاری می شود. اشک های گرم از روی درد و خشم و ترس و استیصال ولی بدرد نخور. واقعا دارد این اتفاقاها می افتد؟
  و همین حالا، ماشین جنگ اسرائیل سمفونی وحشتناک خود را آغاز می کند. از سوی نیروی دریایی به ساحل شلیک می شود. هواپیماهای F16  و هلیکوپترهای آپاچی غرش می کنند. اکثر این ابزار توسط آمریکا ساخته و حتی هزینه خریدش توسط آمریکا به اسرائیل پرداخت شده است.

آقای اوباما! آیا در سینه ات قلب داری؟ 

دعوت می کنم که فقط یک شب در غزه بگذرانی، با ما در بیمارستان شفا. شاید در پوشش یک کارمند تمیزکننده بیمارستان.
من ۱۰۰ مطمئنم، تاریخ تغییر خواهد کرد.
هیچ انسانی که قلب داشته باشد و قدرت تغییر هم داده باشد، بعد از آن یک شب بیمارستان را ترک نخواهد کرد مگر این که عزم راسخ در پایان دادن به کشتار مردم فلسطین داشته باشد.
اما سنگ دل ها و خالی از عطوفت ها، محاسبات خود را انجام داده اند و تصمیم دارند یم ضاحیه دیگر از غزه درست کنند.
رودهایی از خون در شب آینده جاری خواهد بود. چون من می شنوم این افراد سلاح های خود را برای کشتار تنظیم می کنند.
لطفا هر کاری می توانی انجام بده. این اتفاقات نمی تواند ادامه پیدا کند.

مدس گیلبرت
استاد و مدیر بخش کلینیک
بیمارستان دانشگاه شمالی نروژ

پ.ن.۱: شرم بر من و درود بر روح آزاده ات که اشک از چشمانمان جاری می‌‌کنی‌.  
پ.ن.۲: نوکران بی جیره و مواجب اسرائیل شما حیوان نیستید. حیوان به شما شرف دارد.

بازنشر از پروفایل +مردی از جنس یخآقای اوباما! آیا در سینه ات قلب داری؟

آقای اوباما! آیا در سینه ات قلب داری؟

Letter from Gaza by a Norwegian doctor
Dearest friends, The last night was extreme. The “ground invasion” of Gaza resulted in scores and carloads with maimed, torn apart, bleeding, shivering, dying – all sorts of injured Palestinians, all ages, all civilians, all innocent.The heroes in the

مطالب مرتبط :

ارسال پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


− 2 = یک